Aan het denken zetten

In de coaching of training vind ik het heel fijn als ik de ander de stap zie maken. Van vastdenken naar een andere mindset die meer energie geeft. Dat geeft mij voldoening. En dan ben ik heel blij.

Ik ben heel blij en voel me goed over mezelf als ik erbij ben als het kwartje valt, en ik ben daar niet de enige in. In trainingssituaties word me daarin vaker de spiegel voor gehouden. Ik zie gewoon dat iemand zichzelf vast denkt. Er niet uit komt. Vasthoudt aan gedrag wat hem niet gaat opleveren wat hij graag zou willen. Ik weet hoe hij er uit kan komen. En ik ben niet de enige die dat ziet.

Als iemand zichzelf vast denkt, gaat de groep 'helpen'. 'Dan doe je dat gewoon toch zo..'. ' Is het misschien handig als jij voortaan niet meer...' Al die goedbedoelde adviezen leiden echter tot een resultaat. Weerstand. Hakken in het zand.

Mensen met goede bedoelingen willen nu eenmaal graag dat de ander weer 'normaal' gaat doen, of het juiste gaat doen. En dan komen ze met ideeën. Komen ze met nog meer argumenten. Gaan ze nog een keer overtuigen. Allemaal doen ze om de beurt er een schepje boven op. Ze vallen zelfs in herhaling.

En dan stel ik altijd dezelfde vraag aan degene die dit allemaal moet ondergaan: 'Ze proberen je te helpen. Wat voor effect heeft deze 'hulp' op jou?'

Steevast is het antwoord van het 'lijdend voorwerp': 'Ik hoor niet eens meer wat ze zeggen! Misschien hebben ze wel een punt, maar ik ben nog niet zover. En hoe harder ze mij proberen te overtuigen, hoe harder ik blijf vasthouden aan mijn gelijk. Het voelt als een aanval.'

Aan de groep: 'Zien jullie dat ook? Hoe harder jullie trekken en duwen, des te harder hij zich verdedigt. '

Weer terug naar de mijnheer met zijn-hakken-in-het-zand. 
'Begrijp je wel wat ze zeggen?'
-Ja.
'Kan ik zeggen dat je nu in de war bent' 
Hij knikt.
'Wat heb je nu verder nodig?'
-Jullie begrip. Ruimte om zelf hierover na te denken. En het vertrouwen dat ik ga doen wat juist is.'

En dan is het stil. Aan beide kanten...
Een fijne stilte.

Ik check nog voor de zekerheid bij de rest van de groep: 
'Kunnen jullie er mee leven, dat jullie hem aan het denken hebben gezet? En gunnen jullie hem de ruimte om daar rustig over na te denken?'

Immers... je hoeft er niet bij te zijn als het kwartje valt...